Expandeerbaar grafiet wordt geproduceerd via twee processen.

Expandeerbaar grafiet wordt geproduceerd via twee processen: chemisch en elektrochemisch. De twee processen verschillen van elkaar, afgezien van het oxidatieproces. Ontzuring, waterwassen, dehydratatie en drogen zijn echter grotendeels hetzelfde. De kwaliteit van de producten van de overgrote meerderheid van de fabrikanten die de chemische methode gebruiken, voldoet aan de in de GB10688-89-norm voor "expandeerbaar grafiet" vastgestelde normen en aan de materiaaleisen voor de productie van flexibele grafietplaten in bulk en aan de exportnormen.

De productie van producten met speciale eisen zoals een laag vluchtig gehalte (≤10%) en een laag zwavelgehalte (≤2%) is echter lastig en het productieproces loopt niet zoals gepland. Het versterken van het technisch management, het zorgvuldig bestuderen van het intercalatieproces, het beheersen van de relatie tussen procesparameters en productprestaties, en het produceren van stabiel, kwalitatief hoogwaardig expandeerbaar grafiet zijn de sleutel tot het verbeteren van de kwaliteit van de daaropvolgende producten. Samenvatting van Qingdao Furuite Graphite: de elektrochemische methode, zonder andere oxidatiemiddelen, maakt gebruik van een anodekamer waarin natuurlijk vlokgrafiet en een hulpanode in een geconcentreerde zwavelzuur-elektrolyt worden ondergedompeld. Door middel van gelijkstroom of pulsstroom vindt oxidatie plaats. Na een bepaalde tijd wordt het grafiet verwijderd en na wassen en drogen verkregen. Het grootste voordeel van deze methode is dat de reactiegraad van het grafiet en de prestatie-index van het product kunnen worden geregeld door de elektrische parameters en de reactietijd aan te passen. De methode kenmerkt zich door weinig vervuiling, lage kosten, stabiele kwaliteit en uitstekende prestaties. Het is van groot belang om het mengprobleem op te lossen, de efficiëntie te verbeteren en het energieverbruik in het intercalatieproces te verlagen.

Na ontzuring door de bovenstaande twee processen is de massaverhouding van bevochtiging met zwavelzuur en adsorptie aan grafietinterlamellaire verbindingen nog steeds ongeveer 1:1. Het verbruik van intercalatiemiddel is groot, evenals het verbruik van waswater en de lozing van afvalwater. Bovendien hebben de meeste fabrikanten het probleem van afvalwaterzuivering nog niet opgelost. Bij lozing op het milieu is de milieuvervuiling ernstig en zal dit de ontwikkeling van de industrie belemmeren.