Na vele jaren van routinematig schilderen leek Stephen Edgar Bradbury op dit punt in zijn leven één te zijn geworden met zijn gekozen artistieke discipline. Zijn kunst, voornamelijk grafiettekeningen op yupo (houtloos papier uit Japan gemaakt van polypropyleen), heeft brede erkenning gekregen in landen over de hele wereld. Een solotentoonstelling van zijn werk is tot en met 28 januari te zien in het Center for Spiritual Care.
Bradbury zei dat hij het prettig vond om buiten te werken en dat hij tijdens wandelingen en uitstapjes altijd een schrijfgereedschap en notitieblok bij zich had.
“Camera's zijn geweldig, maar ze leggen niet zoveel details vast als het menselijk oog. Het meeste werk dat ik doe, bestaat uit tekeningen van 30 tot 40 minuten die ik maak tijdens mijn dagelijkse wandelingen of uitstapjes in de buitenlucht. Ik loop rond, zie dingen… en dan begin ik te tekenen. Ik tekende bijna elke dag en liep vijf tot tien kilometer. Net zoals een muzikant elke dag zijn toonladders moet oefenen, moet je elke dag tekenen om bij te blijven,” legt Bradbury uit.
Het schetsboek zelf is heerlijk om in je handen te houden. Ik heb er nu ongeveer twintig. Ik haal de schetsen er niet uit, tenzij iemand ze wil kopen. Als ik voor de kwantiteit zorg, zorgt God wel voor de kwaliteit.
Bradbury groeide op in Zuid-Florida en volgde in de jaren zeventig kort een opleiding aan het Cooper Union College in New York City. In de jaren tachtig studeerde hij Chinese kalligrafie en schilderkunst in Taiwan, waarna hij een carrière als literair vertaler begon en ongeveer twintig jaar als literatuurprofessor werkte.
In 2015 besloot Bradbury zich volledig aan de kunst te wijden, dus zegde hij zijn baan op en keerde terug naar Florida. Hij vestigde zich in Fort White, Florida, waar de Ichetucknee-rivier stroomt, die hij "een van de langste bronrivieren ter wereld en een van de mooiste plekken in deze prachtige staat" noemde, en een paar jaar later verhuisde hij naar Melrose.
Hoewel Bradbury af en toe ook met andere media werkte, voelde hij zich bij zijn terugkeer naar de kunstwereld aangetrokken tot grafiet en de "rijke donkerte en zilverachtige transparantie die me deed denken aan zwarte films en maanverlichte nachten."
"Ik wist niet hoe ik met kleur moest omgaan," zei Bradbury, eraan toevoegend dat hij weliswaar met pastelkrijt schilderde, maar niet genoeg kennis van kleur had om met olieverf te schilderen.
"Ik kon alleen maar tekenen, dus ik ontwikkelde een aantal nieuwe technieken en maakte van mijn zwakke punten sterke punten," aldus Bradbury. Een van die technieken is het gebruik van aquarelgrafiet, een in water oplosbaar grafiet dat, gemengd met water, een inktachtige substantie wordt.
Bradbury's zwart-witwerken vallen op, vooral wanneer ze naast andere materialen worden tentoongesteld, vanwege wat hij het 'schaarsteprincipe' noemt. Hij legt uit dat er weinig concurrentie is in dit ongebruikelijke medium.
"Veel mensen beschouwen mijn grafietschilderijen als prenten of foto's. Ik lijk een uniek materiaal en perspectief te hebben," aldus Bradbury.
Hij gebruikt Chinese penselen en bijzondere hulpmiddelen zoals deegrollers, servetten, wattenschijfjes, verfsponzen, stenen, enz. om texturen te creëren op synthetisch Yupo-papier, dat hij verkiest boven standaard aquarelpapier.
“Als je er iets op aanbrengt, creëert het textuur. Het is lastig te hanteren, maar kan verbluffende resultaten opleveren. Het buigt niet als het nat is en heeft als bijkomend voordeel dat je het kunt afvegen en opnieuw kunt beginnen”, aldus Bra DeBerry. “In Yupo is het meer een gelukkig toeval.”
Bradbury zei dat het potlood nog steeds het favoriete gereedschap is voor de meeste grafietkunstenaars. De zwarte stift van een typisch 'loodpotlood' is helemaal geen lood, maar grafiet, een vorm van koolstof die ooit zo zeldzaam was dat het in Groot-Brittannië eeuwenlang de enige goede bron was, en mijnwerkers werden er regelmatig voor beroofd. Het is geen 'lood'. Smokkel het niet naar buiten.
Naast grafietpotloden, zegt hij, "zijn er veel soorten grafietgereedschap, zoals grafietpoeder, grafietstaven en grafietpasta, die ik gebruik om intense, donkere kleuren te creëren."
Bradbury gebruikte ook een vuile gum, een schaar, nagelriemduwers, linialen, driehoeken en gebogen metaal om rondingen te creëren. Hij vertelde dat een van zijn leerlingen daarop zei: "Het is gewoon een trucje." Een andere leerling vroeg: "Waarom gebruik je niet gewoon de camera?"
“Wolken waren het eerste waar ik verliefd op werd na mijn moeder – lang voordat de meisjes dat werden. Het is hier vlak en de wolken veranderen voortdurend. Je moet er snel bij zijn, ze bewegen zo snel. Ze hebben prachtige vormen. Het was zo'n genot om ze te bekijken. Ik was helemaal alleen in dit hooiland, er was niemand in de buurt. Het was heel vredig en mooi.”
Sinds 2017 is het werk van Bradbury te zien geweest in talloze solo- en groepstentoonstellingen in Texas, Illinois, Arizona, Georgia, Colorado, Washington en New Jersey. Hij ontving twee keer de prijs voor 'Best of Show' van de Gainesville Fine Arts Society, eerste prijzen in tentoonstellingen in Palatka, Florida en Springfield, Indiana, en een 'Excellence Award' in Asheville, North Carolina. Daarnaast ontving Bradbury in 2021 de PEN Award voor vertaalde poëzie voor het boek 'Raised by Wolves: Poems and Conversations' van de Taiwanese dichter en filmmaker Amang.
VeroNews.com is the latest news site of Vero Beach 32963 Media, LLC. Founded in 2008 and boasting the largest dedicated staff of newsgathering professionals, VeroNews.com is the leading online source for local news in Vero Beach, Sebastian, Fellsmere and Indian River counties. VeroNews.com is a great, affordable place for our advertisers to rotate your advertising message across the site to ensure visibility. For more information, email Judy Davis at Judyvb32963@gmail.com.
Privacy Policy © 2023 32963 Media LLC. All rights reserved. Contact: info@veronews.com. Vero Beach, Florida, USA. Orlando Web Design: M5.
Geplaatst op: 7 november 2023